THE BYRDS GAAN
THE FLYING BURRITO BROTHERS KOMEN

Vorige keer had ik het over The Byrds en de korte periode dat Gram Parsons er deel vanuit maakte. Deze Gram Parsons, die slechts 26 jaar oud werd, wordt algemeen gezien als de peetvader van de country rock, of Cosmetic rock zoals hij het zelf noemde. Hij combineerde country met rock en bracht daarmee een verfrissing aan in het geluid van de traditionele country muziek. Na een kort verblijf in The Byrds stond hij samen met Chris Hillman aan de wieg van The Flying Burrito Brothers.

Toen The Byrds op toernee gingen in Europa ontmoetten ze de Rolling Stones, waarbij Parsons een hechte vriendschap sloot met Keith Richards. De Engelse groep toonde interesse in country en Gram liet ze alle stijlen horen. Ook leerde hij Keith authentieke country spelen. Toen de Byrds voor een toer naar Zuid Afrika vertrokken, weigerde Gram om mee te gaan. Hij verklaarde tegen apartheid te zijn, maar de werkelijke reden was, dat hij zo meer tijd met Keith kon doorbrengen. De volgende twee jaar waren de twee dan ook bijna onafscheidelijk, wat ondermeer resulteerde in "Country Honk", de country-versie van "Honky Tonk Women" op de Stonesplaat "Let It Bleed" en veel recreatief gebruik van geestverruimende middelen.

Toen ook Chris Hillman de Byrds verliet, richtte hij met Gram een country-versie van de Rolling Stones op. Aanvankelijk was de band niet meer dan een groepje muzikanten die regelmatig bij elkaar kwamen om te jammen. Al snel betrokken Hillman en Parsons een huis in Californië en schreven in een half jaar genoeg songs om de LP "The Gilded Palace of Sin" op te nemen en ze noemden zich The Flying Burrito Brothers. Het is een intense plaat waarop - uniek voor die tijd - gevoelige country met soul en rock 'n roll wordt gekruist. Als de plaat in februari 1969 uitkomt wordt hij juichend onthaald door de pers; het is een collectie tijdloos mooie nummers met thema's als verslaving, liefde en schuld, met swingende rock en diep intense ballades. Gram Parsons blijkt de nummers te kunnen schrijven waar klassiekers van gemaakt zijn, en combineert zijn kwetsbare countryteksten met een stevige rock 'n roll-levensstijl.

Eind 1969 kwamen de Rolling Stones naar LA voor optredens en Gram Parsons hield zich nauwelijks bezig met de opnamen van het tweede Burrito album. Voor de opnamen van het album werd Chris Ethridge vervangen door Bernie Leadon en ex-Byrd Michael Clarke werd ingehuurd als vaste drummer. Ondanks het Stones nummer ‘Wild Horses’, dat opgenomen werd nog voordat de Stones het opnamen, was de plaat een fikse tegenvaller. Gram’s verslaving begon hem danig parten te spelen en hij werd ontslagen bij de Flying Burrito Brothers. Zijn vervanger heette Rick Roberts. Hij was voor het eerste te horen op het 3e album van de groep. Na het uitkomen van het album verliet ook Sneeky Pete Kleinow de groep, evenals Bernie Leadon, die zijn heil zoekt bij de Eagles. Als vervangers werden Al Perkins en Roger Bush aangetrokken en ook werd de groep aangevuld met Kenny Wertz (gitaar) en Byron Berline (fiddle). Het bleef echter tobben want nog voordat het live album “The Last Of The Red Hot Burritos” werd uitgebracht valt de groep uiteen. Berline, Bush en Wertz verlieten de groep en vormden Country Gazette terwijl Hillman en Perkins overstapten naar Manassas. Roberts stelde een nieuwe groep samen en ging in 1973 op tournee in Europa. Niet voor lang echter want hij besloot al snel een solo carrière te beginnen. Later vinden wij zijn naam terug, samen met die van Michael Clarke, als grondlegger van Firefall.

Kort na het overlijden van Parsons in 1973 aan een overdosis morfine in combinatie met tequila verscheen er een dubbelalbum “Close Up The Honky Tonks” van de Flying Burrito Brothers. Dit album liftte mee op de cultvorming rond de persoon van Gram Parsons. Spoedig daarna besloten Ethridge en Kleinow de Flying Burrito Brothers nieuw leven in te blazen, waarbij ook Floyd ‘Gib’ Gilbeau, Joel Scott Hill en Gene Parsons werden betrokken. Het resultaat van deze doorstart was het album “Flying Again” dat in 1975 op het Columbia label verscheen. Het bleef kwakkelen geblazen want qua personele bezetting was het net een duiventil. Het was een komen en gaan van muzikanten en aan optredens werd nog zelden toegekomen.

In 1980 werd de groepsnaam veranderd in de Burrito Brothers nadat ze een contract tekenden bij Curb Records. Hun debuutalbum ‘Hearts On The Line” leverde een drietal hitjes op en na het verschijnen van een tweede album verliet Kleinow de groep opnieuw. De groep besloot zonder hem verder te gaan en werd geleid door Gib Gilbeau en John Beland. In 1985 ging de kaars opnieuw uit, maar niet voor lang want Kleinow ontstak het kaarsje wederom. Gedurende drie jaar werd veelvuldig getoerd in de States en Europa. Na 1988 was het opnieuw gedaan. Zonder veel te spelen vindt er af en toe een reünie plaatsvindt. Kortom het lijkt voorgoed gedaan met The Flying Burrito Brothers.