GRAM PARSONS
DE PEETVADER VAN DE COUNTRY ROCK

De naam Gram Parsons is al diverse malen gevallen in de vorige afleveringen die over The Byrds en The Flying Burrito Brohers gingen. Dit drieluik is pas compleet als we het ook uitgebreid over hem gehad hebben. Hij wordt de peetvader van de country rock genoemd en combineerde country met rock.

Gram Parsons heeft niet bepaald een alledaags leven geleid. Op 5 november 1946 wordt hij geboren in Florida als jongste telg van een steenrijke familie, waardoor hij gedurende zijn hele leven geen geldzorgen heeft. Zijn moeder is echter verslaafd aan drank en pillen en zijn vader is depressief. Als Gram op zijn negende Elvis Presley ziet optreden, maakt dat diepe indruk op hem en het duurt dan ook niet lang of hij speelt met vriendjes rock ’n roll hits na. Als Gram 13 jaar oud is pleegt zijn vader zelfmoord. Zijn moeder hetrouwt met Bob Parsons, die door de familie wordt gezien als een gladjakker die op het familiegeld uit is. Hij adopteert Gram en zijn zus ogenblikkelijk, waardoor Gram's achternaam van Connors verandert in Parsons.
De tragedie laat zijn sporen na op de puber, die problemen begint te krijgen op school en er uiteindelijk vanaf wordt getrapt.

Als aan het begin van de jaren zestig folkmuziek populair wordt, wordt hij lid van de populaire groep The Shilos. Hij verlaat de groep na twee jaar als hij gaat studeren aan de Harvard-universiteit in Boston. Vlak ervoor, op de dag dat hij zijn middelbare schooldiploma krijgt, overlijdt zijn moeder aan een leverontsteking. Hij is nu wees, en begint een theologiestudie die echter voornamelijk bestaat uit muziekmaken en drugsgebruik. Hij zet de International Submarine Band op als John Nuese, een ander bandlid, hem kennis laat maken met traditionele country. Na één semester in Boston te hebben doorgebracht vertrekt hij met de groep naar New York. Ze huren een huis in de Bronx om te repeteren en een beetje aan te rommelen. In de Bronx leert hij acteur Brandon de Wilde kennen, die hem na verloop van tijd vraagt naar Los Angeles te komen om mee te spelen in een nieuwe film. Gram is prettig verrast om praktisch al zijn folk-helden in de zonnige Californische scène tegen te komen. Hij voelt zich als een vis in het water en laat de International Submarine Band weten dat ze hem maar moeten volgen. De groep volgt inderdaad, en treedt zoals afgesproken op in de film "The Trip". Als Gram producer Leon Hazelwood zo ver krijgt naar de groep te komen luisteren, krijgen ze de kans een LP op te nemen. In twee sessies wordt "Safe At Home" opgenomen, waarop de groep een hippe versie van countrymuziek probeert te spelen. In het geheel van de popgeschiedenis kan de plaat worden gezien als de eerste countryrock-LP.

In 1968 krijgt Gram dan het aanbod om in the Byrds te komen spelen waar in de vorige afleveringen op in is gegaan. Uiteindelijk richten Chris Hillman en Gram Parsons The Flying Burrito Brothers op, en ook daar is uitvoerig over geschreven, met als hoogtepunt het album “The Gilded Palace Of Sin”.
De stijl van dit album wordt later opgepikt door The Eagles, die met een gepolijste versie van de muziek een groot publiek aan zich weten te binden en tot op de dag van vandaag na "Thriller" de bestverkochte LP aller tijden op hun naam hebben staan. Countryrock blijkt vooral in Nederland goed aan te slaan: als de vaderlandse pop-pers eind jaren zestig de lijst samenstelt van beste platen van het decennium, staat "The Gilded Palace Of Sin" glorieus op nummer 1.

Als de Rolling Stones eind 1969 weer naar LA komen om op te treden, laat Gram de Burrito's voor wat ze zijn en bemoeit zich nog amper met de opnames van de tweede LP "Burrito Deluxe". Ondanks het Stones-nummer "Wild Horses", dat Gram mocht opnemen nog voordat de Rolling Stones het zelf zouden opnemen, is de plaat een flinke tegenvaller. Gram's verslaving begint hem parten te spelen en hij wordt ontslagen uit de Flying Burrito Brothers. Hij woont op dat moment met zijn nieuwe vriendin Gretchen Burrell in het sterrenhotel Chateau Marmont in LA. Omdat hij in LA dreigt te verloederen, vertrekt hij met de Rolling Stones naar Europa en blijft hangen in Londen als de Stones doorreizen naar Zuid-Frankrijk. Hij doet er auditie voor het nieuwe platenlabel van de Rolling Stones en verkeert in de veronderstelling dat Keith en hij een plaat zullen gaan opnemen. De Stones vragen hem dan als muziek-consultant naar Frankrijk te komen, waar ze "Exile On Main Street" opnemen. Gram's invloed is duidelijk hoorbaar op ondermeer "Sweet Virginia". Tussen de Stones, waar hij het gevoel heeft dat hij zich helemaal kan laten gaan, laat hij zich dan ook helemaal gaan en wordt vervolgens wegens wangedrag gesommeerd te vertrekken. Hij is dan 24 en is er helemaal kapot van. Terug in Londen doet Gram een zelfmoordpoging.

Als hij daarna terugkeert naar Los Angeles probeert Gram af te kicken om zijn leven weer op orde te krijgen. Chris Hillman heeft hem niet laten vallen en stelt hem voor aan Emmylou Harris, een op dat moment onbekende countryzangeres. Nadat Gram haar heeft zien optreden, is het alsof hij het licht heeft gezien. Hij vraagt haar om met hem een plaat op te nemen en het lijkt alsof hij zijn zelfvertrouwen weer helemaal terugheeft. Zo komt in 1972 "GP" uit, de eerste van twee solo-LP's met Emmylou Harris. Het is een magistrale plaat, met ontroerende lovesongs en aangrijpende verhalen over verloren liefdes. Nog niet eerder heeft Gram's muziek zo intens en kwetsbaar geklonken. Met de zeer professionele band op de achtergrond staat de plaat na bijna dertig jaar nog steeds als een huis. Om de plaat te promoten gaan Gram en Emmylou op toernee. Elvis' band is te duur, zodat ze uit andere muzikanten de begeleidingsband "Fallen Angels" samenstellen. Na aanvankelijk matige optredens, niet in de laatste plaats vanwege Gram's gefaalde afkickpoging, brengt hij de discipline op om te matigen waardoor de optredens steeds beter worden ontvangen. De sfeer tussen Gram en zijn vrouw Gretchen bekoelt door de intense omgang van Gram met Emmylou Harris.

Na de toer gaan Gram en Gretchen op vakantie met Gram's stiefvader om hun relatie te redden. Het wordt een ramp als Bob Parsons ze opbiecht dat hij destijds wodka het ziekenhuis in smokkelde voor Gram's moeder. Gram is diep getroffen; zijn moeder is immers in het ziekenhuis overleden aan een leveraandoening. Een nieuwe schok volgt als in juli 1973 Gram's vriend Clarence White wordt doodgereden. White is een veelgeprezen gitarist die ook meespeelde op "Sweetheart of the Rodeo". Tijdens de begrafenis speelt Gram aan het graf spontaan het spirituele lied "Farther Along" waarop vele mede-muzikanten inhaken en er toch nog een broederlijke atmosfeer ontstaat. Na de begrafenis praat hij na met zijn road manager en vriend Phil Kaufman en zegt dan "Phil, if this happens to me, I don't want them doing this to me. You can take me out to the desert and burn me. I want to go out in a cloud of smoke". Ze maken een pact dat de eerste die sterft, in de Joshua Tree zal worden gecremeerd door de ander.

Aan het eind van de zomer van '73 beginnen de opnames voor "Grievous Angel". De band is praktisch dezelfde als die werd gebruikt voor "GP" en ook de verhouding tussen de eigen nummers en covers is weer gelijk. De meeste eigen composities komen echter uit de oude doos; alleen het openings- en slotnummer zijn recente composities. Na een uitgebreide toernee heeft Gram's stem aan kracht gewonnen en komt de samenzang met Emmylou Harris volledig uit de verf. Bovendien is de plaat met een uitgekiende afwisseling tussen ballads en uptempo-nummers een meer coherent geheel.
Zodra de opnamen van de plaat zijn afgerond, besluit Gram een korte vakantie te nemen. Warner Brothers heeft een toernee voor Gram en Emmylou georganiseerd die in oktober 1973 moet starten en hem ook naar countryrock-minnend Nederland moet voeren. Voordat het zover is neemt hij zijn intrek in een hotel in Joshua Tree Memorial Park. Daar sterft hij plotseling,op 19 september 1973 aan een dodelijke combinatie van alcohol en morfine. Hij is 26 jaar oud.

Hoewel Gram's muzikale pionierswerk wordt opgepikt door artiesten als de Black Crowes, Elvis Costello, de Rolling Stones en the Eagles, is hij toch altijd een cult-held gebleven. Zelfs zijn spectaculaire dood wordt overschaduwd als Jim "Time In A Bottle" Croce een dag na Gram om het leven komt bij een vliegtuigcrash. "Grievous Angel" wordt uitgebracht in januari 1974 en bereikt slechts de 195e plaats in de Billboard-lijsten. De invloed van de plaat wordt echter in de volgende jaren op waarde geschat als hij wordt opgenomen in de beste LP's aller tijden-lijsten van zowel de Nederlandse, Engelse als Amerikaanse popjournalisten. In 1990 komen "GP" en "Grievous Angel" samen op één CD uit, geremastered en voorzien van een gedegen essay. De plaat is sindsdien gestaag blijven verkopen: hij is nooit uit roulatie gehaald en ligt tot op de dag van vandaag als een midprice-CD in de platenwinkels.
Emmylou Harris brengt in 1975 haar eerste solo-LP uit, met daarop een hartstochtelijke hommage aan Gram. Vanaf dat jaar groeit ze uit tot één van de populairste countryzangeressen van de laatste twintig jaar. Zij brengt Gram dan toch nog naar de massa door op praktisch al haar LP's een Gram-klassieker op te nemen.

Gram's dood is minstens zo spectaculair als zijn leven. Bob Parsons ziet zijn kans schoon om nog snel geld over de rug van zijn overleden stiefzoon te verdienen en arrangeert een begrafenis voor Gram in New Orleans. Op die manier wil hij proberen aan te tonen dat Gram een ingezetene was van de staat Louisiana, waardoor hij aanspraak kan maken op Gram's nalatenschap.
Gram's road manager en vriend Phil Kaufman herinnert zich dan de belofte die hij Gram heeft gedaan na de begrafenis van Clarence White. Een deal is een deal, en na uitgezocht te hebben van waaruit het lichaam zal worden uitgescheept vertrekt hij samen met vriend Michael Martin met een geleende oude lijkwagen naar het LAX-vliegveld in Los Angeles. Ze weten de dienstdoende inlader te overtuigen dat de familie de plannen heeft gewijzigd en tekenen de ontvangstpapieren. Met het lijk in de wagen vertrekken ze naar de Joshua Tree, nemen voor de laatste keer afscheid, gieten benzine in de kist en steken de fik erin.
Enkele dagen later worden beide mannen gearresteerd, maar omdat het stelen van een lijk officieel geen overtreding is, krijgen ze een boete van $300 wegens het stelen van een doodskist. Hoewel Bob Parsons de laatste verkoolde resten alsnog in New Orleans laat begraven doet het hem weinig goed: een jaar later komt hij zelf te overlijden.